uit de oude doos: 'Surfing Mama Freak'

Vandaag beleefde ik voor het eerst mijn surfavontuur in Jeffrey’s Bay, Zuid-Afrika. Het was waanzinnig en ik genoot van ieder moment. Een totaal andere beleving dan mijn eerste surfervaring 2,5 jaar geleden in Portugal. Op z’n zachtst gezegd… Ik schreef er destijds een blog over. Over surfen, niet opgeven en mama-zijn.

2013, Sagres Portugal

Dinsdagochtend brengen we samen de kids naar de crèche. Off we go. Op naar Rotterdam Airport. Het begin van ons surfavontuur. Een paar maanden geleden vroeg een goede vriend van Arnold of wij zin hadden om mee te gaan naar een congres in Portugal. Een surfcongres welteverstaan. Na het zien van het promotiefilmpjes inclusief de ‘surfingdoctors’ met hawaiislingers aan de bar waren wij snel overtuigd: jazeker hebben wij zin. Zo zaten we afgelopen week dus met z’n twee in het vliegtuig naar Sagres, het surfwalhalla voor de echte ‘freaks’. Allebei nog nooit eerder op een board gestaan, maar ja who cares, alles valt te leren.

meet Surf freak hugo

Dag 1 begon al veelbelovend. We maakten kennis met Hugo (‘oeko’) die met zijn tattoes, oorbellen en vele engels-portugese gebrabbel al snel indruk op ons maakte. Hij nam ons mee in een donkergroen, zwaar doorleefd, afgeragd busje en bracht ons naar het hoofdkwartier op het strand. Maar eerst liet hij ons een paar zeer indrukwekkende, idyllische uitkijkplekjes zien. We verlieten al gauw de gewone autoweg om midden door een woestijnachtig landschap al hobbelend de prachtige natuur en omgeving van Sagres te verkennen. Alleen dat vond ik al indrukwekkend en ik had nog geen zee gezien. Hij beloofde ons iedere dag een paar nieuwe, secret places van Sagres te laten zien.

de voorbereiding

Bij het surfhonk werden we al snel in onze surfpakken gehezen en kregen we een board in ons handen gedrukt. Succes! De warming-up vonden we overbodig, het zweet stond ons, na 300 meter lopen met een surfplank onder de arm, al op het voorhoofd. Stuk voor stuk moesten we onze hugo overtuigen dat we op het droge van peddelen naar een stand-up konden springen. Eitje. Op het strand dan, bleek al snel. Waren wij ervanuit gegaan dat we die eerste dag voornamelijk op het strand zouden oefenen, niets bleek minder waar. Na een paar sprongetjes op het droge, schopte hugo ons het water in.

stap 1: het water in…

Water?? Een wasmachine! Eerst moesten we de stroming voelen van de zee, dus zonder board in de golven spelen. Makkie dacht ik. Ai, viel dat even tegen. De stroming was zo sterk dat ik nauwelijks op m’n benen kon blijven staan. Met veel moeite kon ik nog enigszins overeind blijven, maar de golven die, als je eenmaal in het water staat nog 10x hoger zijn dan je dacht, bleven om de 3 seconden over me heen beuken. Maakte ik eerst nog schattige huppelsprongetjes om m’n haartjes droog te houden, al gauw ontdekte ik dat je keihard door die golven heen moet knallen of nog beter: eronder door en 3x 360 graden.

stap 2: het water in mét board…

Na 5 minuten werden we teruggefloten om ons board op te halen. Slik. Hoe moest ik in godsnaam met een surfplank die zee in, terwijl ik me zonder plank al nauwelijks overeind kon houden?! Ik stopte met nadenken en deed wat mij werd opgedragen. Hoppa, die plank onder de arm en lopen, ploegen, aanklungelen, beuken, rammen.. het zag er niet uit. Die plank vloog werkelijk waar alle kanten op. De golven waren te hoog om je plank er relaxt over heen te gooien, ik had nog geen golf gepakt en was voornamelijk gericht om te overleven.

stap 3: don’t give up…

Na een uur was ik compleet naar de kloten. Een koud, rillend vaatdoekje. Ik was zo vermoeid dat ik bijna moest kotsen. Mijn hart ging als een gek tekeer, ik trilde over mijn hele lijf en wist niet meer of dat nou van de adrenaline of van de angst was. Compleet geïntimideerd door de golven. Wat waren ze hoog, het leken bergen, nee: muren! En wat waren ze sterk, krachtig en overweldigend. Ik voelde me zo klein, slap, kwetsbaar en bang. Vervolgens werd ik ook nog door onze vriend Hugo uitgescholden dat ik op die plank moest gaan staan in plaats van blijven zitten. Hallo! Ik raak vandaag voor het eerst een plank aan en ben als de dood voor die zee, give me a break! Totally pissed liep ik bij hem vandaag, pakte m’n board en ploegde mezelf weer door die klote zee. Ik vond er geen hol aan.

stap 4: still don’t give up…

De 2de dag duimde ik dat we niet weer naar hetzelfde strand gingen. De angst voor die golven had me totaal verlamd. En ik had allang gezien dat op dit strand de golven het hoogst, het sterkst en het vaakst kwamen.

‘Please find me a beach with less waves’, hoor ik zelf nog smekend vragen aan vriend hugo. Het mocht niet baten. We werden weer voor de leeuwen gegooid. Een half uur later prikten de tranen in m’n ogen, ik wilde de handdoek in de ring gooien. Of liever nog: de surfplank in de zee, doeii!

Mijn lijf was compleet beurs van de hoge golven, de plank die alsmaar tegen me aan beukte en de kracht die ik nodig had om op de plank te gaan staan. Toch kon ik het niet verkroppen te stoppen. Ik wilde verdomme staan. Ik wil surfen! Die golven kregen me er toch niet onder??

Met veel agressie en boosheid waande ik me weer een weg in de zee. In mezelf hoorde ik me schreeuwen tegen de golven ‘kom maar op assholes, maak me gek, beat me up!!!’. Hoe minder ik me geïntimideerd voelde en hoe kwaaier ik werd, hoe meer de angst verdween en hoe sterker m’n lijf werd.

Stap 5: Beleef!

Plotseling zie ik een prachtige golf aankomen, hij is best hoog maar perfect. Ik ga op m’n plank liggen, peddel de longen uit mijn lijf, voel de golf onder me, spring omhoog en ik STAAAAA!!!

WAAN-ZIN-NIG! Voor mijn gevoel reik ik kilometers boven de zee en het strand en wat gaat dit hard! ULTIEME ADRENALINE!!!!! Dit heb ik nog nooit gevoeld, wat een snelheid, wat een ervaring. Deze golf zorgde dat ik van zeer gefrustreerd naar übergelukkig schoot. It made my day. Vanaf dat moment kreeg ik er plezier in. Dit gevoel smaakte naar meer, meer, meer.

Stap 6: geniet!

De dagen die volgden voelde ik me een klein kind die mocht spelen in de zee, met m’n plankje ‘my new best friend’. Ik denk dat het op 1 hand te tellen is hoe vaak ik echt goed heb kunnen staan, maar het was iedere golf en alle pijnlijke momenten waard.

Surfen is niet voor pussies. Het is fucking spannend met harde stroming en golven die sterker zijn dan jij. Maar als je doorzet, oefent en leert dan kunnen diezelfde klotegolven je een heel gelukkig mens maken.

surfen soms net als mama-zijn

Nu ik het zo opschrijf, bedenk ik dat deze surfervaring best lijkt op mijn leventje thuis. Het mama-zijn vind ik soms zo killing, zwaar en vermoeiend. Soms weet ik me geen raad meer en wil ik het liefst met een deken over m’n hoofd in bed kruipen. Maar dan maakt Romijn (3) weer een onwaarschijnlijk goeie grap of hoor ik Floortje (1) ‘proost’ zeggen en dan smelt ik. Dan maakt het harde werken, het zorgen en de slapeloze nachten het dubbel-en-dwars waard.

surf4 surf5 surf6

Scroll naar top