Safari in Shamwari

Leuk man. Op safari. Ja, zóóó leuk. Nou, ik scheet hem in m’n broek. Wel tien kleuren. We waren nog maar net 2 uur in ‘ons’ wildpark gearriveerd of ik werd al in een open(!) safari auto geslingerd. Alléén met mijn zoon welteverstaan. Floortje was helaas nog net iets te jong. Niet dat de eigenaar er een probleem mee had, maar de wilde dieren zouden haar aan kunnen zien voor ‘prooi’. Are you kidding me?!

Wereldreizigers

Romijn en ik nestelen ons achterin. Vóór ons zit een stel met twee kids van 7 en 10. Ze komen uit Boston, Amerika. En maken een wereldreis van een jaar! Baas boven baas. We keuvelen gezellig met ze – een zeer welkome afleiding voor mijn spanning – totdat onze gids ineens bovenop de rem staat.

Oh-My…

We zijn nog geen 2 meter van onze lodge vandaan. Zou hij iets vergeten zijn? Ik kijk naar buiten en sta oog in oog met 3 leeuwen. Oh-my… Vincent, onze Zuid-Afrikaanse Xhosa safarivriend, vindt blijkbaar dat we nog te ver af zijn en rijdt nog even wat dichterbij. Ik kan alleen maar denken: HÓÓÓ MAAR!

botsauto’s

Na wat foto’s gemaakt te hebben – en ik inmiddels flink wat denkwerk heb verricht waar ik Romijn verstop bij een eventuele aanval van deze wilde dieren – rijden we gelukkig verder. Rijden is een groot woord. Het is meer een soort van botsauto in de kermis, waarin je voortdurend alle kanten opgeslingerd wordt. Ik moet oppassen dat ik m’n nek niet breek op die ijzeren stang voor me.

olifanten in het echt

Na heel veel verschillende bokken gezien te hebben en prachtige zebra’s – deze doen me denken aan zwart/witte paarden dus die vind ik gelijk een stuk minder eng – zien we ineens olifanten. Wauw! Alhoewel… Ik vind dit op plaatjes altijd machtig mooie beesten met zo’n vriendelijke uitstraling. In het echt voelt het toch een stuk minder vriendelijk allemaal.

size too big

Zie ik die oren nou flapperen? Dan zijn ze toch agressief? Ik had ook nooit die felblauwe jas van m’n moeder aan moeten doen. Daar zit ik dan. In m’n safari-speelgoed-autootje. Oog in oog met een olifant. En niet zomaar een. Maar een enorme joekel. Met een piemel van 3 meter (of iets wat daar op lijkt…).

Hij kijkt me recht in mijn ogen aan en mijn hart maakt overuren. Hij gaat me pakken! Hij loopt  op me af. Vincent ziet het en zet de auto in zijn achteruit. De auto zit ineens vast in een of ander gaas en maakt een vreselijk kabaal. Dit is niet goed.

De olifant kijkt nog steeds naar me. Ik houd m’n adem in en hoop dat Romijn maar stil blijft. Die zit op z’n dooie gemakje te genieten van alle andere olifanten om zich heen en is zich van geen kwaad bewust. De olifant geeft me uiteindelijk nog een priemende blik en zet dan zijn weg voort naast ons. Ik tril nog een uurtje na en doe die nacht geen oog dicht.

‘Very dangerous animals’

De volgende dagen maken we 2 safari’s per dag maken. Om 6.00 ‘s ochtends en 16.00 ‘s middags. Wat een enorme luxe en vooral genieten! We kunnen er alle vier geen genoeg van krijgen.  Uiteindelijk maak ik samen met Romijn 2 safari’s en mogen we zelfs 2 safari’s met z’n vieren maken! Floortje is immers over drie maanden toch 4 jaar. Ze mag in het midden en we vertellen haar dat ze doodstil moet zijn als we ergens stoppen. Ik hoor Vincent nog zeggen: ‘these animals are very dangerous’.

trots

Maar Floortje geniet misschien nog wel het meest van ons allemaal. Ze bekijkt de olifanten, de giraffes, de leeuwen, de buffels, neushoorns en de zebra’s ademloos. Geen kreetje, helemaal niks. Man, wat zijn we trots. Beide safari’s die we met z’n vieren beleven, zitten Arnold en ik met de tranen in onze ogen elkaar aan te kijken. Dit is waanzinnig.

get into the vehicle. NOW!

Een half uur voor het einde van de safari – deze duurt 3 uur – pauzeren we. Uit de auto (serieus!) om een plasje te plegen en een wijntje te drinken. Zo ook dit keer met z’n vieren, er waren dit keer geen andere gasten mee. De kids slurpen lekker hun mangosapje op, ik maak nog een paar foto’s van de prachtige zonsondergang en nip aan mijn rode wijntje.

Tot Vincent ons ineens met grote ogen aankijkt en heel zachtjes zegt: ‘Get. Into. The. Vehicle. Now!’ Arnold reageert niet, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat er iets niet helemaal oké is. Ik pak de kids. Vincent herhaalt met iets hardere stem zijn woorden. We draaien om ons en zien vlak achter onze auto een zwarte neushoorn.

“De gevaarlijkste soort onder de neushoorns”, zoals Vincent ons later in de auto vertelt. We springen in de auto, terwijl Vincent snel alle hapjes en drankjes verzamelt. Onze grote, stoere, 120 kilo wegende safarivriend is er ook een beetje zenuwachtig van geworden. Ik word er een beetje giebelig van – wat hoogstwaarschijnlijk ook door de wijn wordt aangemoedigd – en ook Romijn en Floortje hebben de dikste lol. Mister Rhino doet nog een paar passen vooruit maar draait zich dan om en verdwijnt in de bosjes. Fiew.

familie olifant

Onze laatste safari is misschien nog wel het hoogtepunt van ons verblijf in Shamwari. We belanden tijdens onze terugreis in de file. En gelukkig niet zo’n file als in Nederland. Maar we staan stil omdat er een mega olifantenfamilie druk bezig is met hun avondwandeling. Op ‘onze’ weg. Ze komen werkelijk waar uit alle hoeken en gaten. Ik ben zo gebiologeerd aan het kijken naar moeder olifant, die op haar gemakje een hele boom omver zaagt en lekker opsmikkelt, dat ik me werkelijk waar kapot schrik van Mister Elephant die even onze auto inkijkt vanuit de andere kant.

We zijn volledig omringd door papa’s, mama’s en hun vele babies. We staan een half uur zo stil en genieten van dit enorme spektakel. Mijn angst is inmiddels zo goed als verdwenen. Mijn les is de dieren te vertrouwen en me niet te laten overheersen door angst.

Na dit hele safari avontuur is me één ding heel duidelijk geworden. Wilde beesten doen iets magisch met je. Niet uit te leggen. Ze raken een oergevoel.

leeuwFullSizeRender-5

IMG_6564IMG_6621-1

giraffesIMG_6713-12015-11-12 17.19.06 IMG_6556

 

safari

2015-11-12 15.39.27leeuwen

Scroll naar top