Kaapstad – verborgen gezichten op Robben Eiland

Een eiland net als ieder ander. Maar zodra aangemeerd voel je het verschil. Is de kippenvel op mijn huid van de harde zeewind? Of is het iets onbestemd wat je vastgrijpt zodra je voet zet op dit eiland met zo’n indrukwekkende geschiedenis. Een bezoek aan Robbeneiland…

Schril contrast

De charismatische man die ons in de bus de verhalen van het eiland vertelt, spreekt met zoveel gevoel en inleving dat het lijkt alsof hij getuige was van dat wat zich daar heeft afgespeeld. De verhalen komen hard binnen. Het is doodstil in de bus.

De verhalen zo naargeestig, bedroevend, onbegrijpelijk en pijnlijk. Onvoorstelbaar dat mijn 2 lieve kindertjes nu vrolijk huppelen door de smalle koele gangen wat ooit een hel geweest moet zijn voor velen. Ik kan het ruiken, voelen en zien. Onder die fris geverfde muren zie je de littekens van verval, verstikking en verdriet.

Sealed lips

Het eiland waar de mensen met de verstandigste woorden, de slimsten, de genialen het diepst en liefst volledig afgesloten van de buitenwereld én medegevangenen, werden opgesloten. Verbod tot praten, waardoor na jaren hun stembanden niet meer functioneerden.

Zij waren de grootste vijand en bedreiging. Hun verstand, hun geloof en overtuigingen. Het is dat mijn dochter me af en toe aan mijn arm trekt om me iets te vragen. Anders zou ik volledig opgezogen worden door de verhalen die verteld worden op dit eiland, de geluiden die we horen en de resten van wat ooit was, aanschouwen.

Gouden gids

Een ex-gevangene (5 jaar gevangenschap op Robben Island) leidt ons rond in de gevangenis. Hij laat ons ook de cel van ‘mister Mandela’ zien. Ik luister naar zijn woorden maar ze dringen niet altijd door. Ik kan alleen maar denken: hoe voelt deze man zich?

Hoe kun je na jaren van eenzame opsluiting waarin dagen gewerkt moest worden bij stenen muren die te wit waren om naar te kijken, waar het te heet was om te ademen en waar het harde werken pure pesterij was zonder enig nut, nog op deze plek terugkeren?

Hoe kan deze man de moed opbrengen om ons, westerse toeristen, hier rond te leiden alsof het een museum is waar hij de gids is? Voelt het als zijn roeping de echte verhalen over te brengen aan zoveel mensen om ze te raken zoals het mij doet? Is het een verwerking van wat hem is overkomen? Of is het voor hem een eerbetoon aan al die gevangen die hier gestorven zijn?

Ik zal het nooit weten maar het raakt me. En ik kan niets meer doen dan diep respect hebben voor deze man en al die mannen én vrouwen die intens geleden hebben op dit, van een afstand, doodnormaal eilandje aan de Zuid-Afrikaanse kust. Een eiland met verborgen gezichten….

nelson mandela celnelson mandela cel

FullSizeRender-1
Het kerkhof waar overledenen van oa lepra werden begraven
FullSizeRender-3
De kleinste gevangenis op Robbeneiland
FullSizeRender-5
Floortje kijkt verbaasd in de cel van Nelson Mandela. Zo klein…
FullSizeRender-6
18 jaar heeft Nelson Mandela vastgezeten in deze kleine cel.

 

Scroll naar top