Roadtrip met Triffid

Afgelopen zomer ’15  maakten we met Triffid voor het eerst een roadtrip. Een droom die werkelijkheid werd. Maar ook tijdens het verwezenlijken van deze droom blijkt maar weer: ook dromen gaan niet altijd over rozen…

Iedereen heeft een droom. Bewust of onbewust. Vroeger was die van mij het rijden in m’n eigen Kever. Later werd dit een VW busje. Dan kon ik lekker overal slapen waar ik wilde. De enorme vrijheid, het tuffen, de nostalgie en het gevoel dat deze busjes mij geven is niet te beschrijven. Een soort van oer-gevoel. Ik zag het al helemaal voor me: roadtrips maken met m’n hubby en kids. Op avontuur en een heleboel gekkigheid beleven. Vorig jaar nam ik deze droom eindelijk echt serieus en ging ik op jacht. De zoektocht bleek een zware klus, máár werd dubbelendwars beloond. ‘Triffid’, een t2 uit 1979, maakte ons gezinnetje eind 2014 compleet.

Deze zomer was het dan zover: onze roadtrip! All the way van het hoge Noorden tot Midden-Frankrijk. Iets meer dan 2000 km in totaal. Met een doorsnee burgerbak natuurlijk een eitje. Met onze Triffid een iets ander verhaal. De bus staat letterlijk voor: géén haast hebben, niet schrikken van onverwachte gebeurtenissen én te allen tijde: wees flexibel!

Zo reden we tijdens onze roadtrip max 90, meestal 85 km/uur. Omdat we een aanhangertje (uit 1942!) hebben en er een flinke zijwind stond. Er ging regelmatig iets kapot: het is en blijft een oud besje. Is het niet een dak dat er (door ons eigen toedoen) bijna afvliegt op de snelweg, dan is het wel een kapotte zijdeur (waardoor we dagelijks als ‘The A-team’ ons busje in en uit rolden) of een motor die ineens bij de benzinepomp de handdoek in de ring gooit (help!).

En vergeet niet: alles is echt ienieminie. Dus als je je hoofd niet stoot dan heb je wel ergens anders blauwe plekken of een zere rug van het bukken. Voordeel is wel dat gas geven en schakelen een topsport blijkt te zijn. Dus krachttraining was verder overbodig.

Na een rit van 2o uur heeft de bus zich inmiddels ontpopt tot een explosie van speelgoed, drinken, eten, chips en andere viezigheid. Zodra we de snelweg af zijn blijken we nog een vol uur in the middle of nowhere te rijden. Vierdimensionaal geslingerd welteverstaan.

Wat een geluk, we komen eindelijk aan bij het Nederlands/Frans paradijsje. Waar het als vertrouwd regent, waait en koud is. ‘S nachts word ik zelfs wakker met een verfrissende douche van regendruppels in mijn gezicht. 20 uur rijden voor zonzekerheid blijkt een lachertje…

“Onze roadtrip bleek me precies te geven waar ik om had gevraagd” Judith

Ondanks deze interessante ‘uitdagingen’ heb ik intens genoten van het uitzicht in mijn achteruitkijkspiegel van onze kids die op de achterbank speelden tussen de slingers en vlaggetjes, de verlaten idyllische weggetjes, en dan de extreme drukte op de Parijse ring waar Triffid tussen alle zwarte en grijze auto’s een vrolijke magneet was voor lachende mensen die toeterden en hun duim opstaken. De ochtenden dat we wakker werden in de bus en achter de gordijntjes naar buiten gluurden om konijntjes te spotten, het koken op de kleine gaspitjes, iedere ochtend ontbijten met uitzicht op de vrolijke bloemen, de geur van vroeger in de bus en van koffie(!), de claxon die een onweerstaanbaar geluidje maakt, en vooral de rust en blijheid dat het rijden in de bus me geeft.

Onze roadtrip bleek me precies te geven waar ik om had gevraagd: veel avontuur en gekkigheid. Waarbij een aantal belangrijke levenslessen wel heel nadrukkelijk de boventoon voeren: leef in het moment, doe het rustig aan, wees flexibel, blijf positief en bovenal: geniet van de kleine dingen. Een roadtrip met alles er op en eraan. Uit het leven gegrepen.

IMG_4195

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top