Lekker eigen-wijs

Afgelopen week sloten we de tweede sessie van de Doe je Droom-training af met het onderdeel ‘Train je mindset’. We stonden stil bij wat er al wél is en dankbaarheid. We zijn vaak zo geneigd te kijken wat er niet is of we doen iets en gaan gelijk weer door. Zonder stil te staan bij wat er is of is geweest. Door dit onderwerp aan te stippen, kreeg het gesprek een interessante wending. Een blog over je dromen doen en die altijd aanwezige onzekerheid waar we blijkbaar echt niet om heen kunnen als je je dromen wilt leven ….

Thanks man

Ik sloot onze sessie af door ook mijn dankbaarheid uit te spreken dat de deelnemers er waren en zich zo open en kwetsbaar durfden op te stellen. Een van de deelnemers zei “Het is eigenlijk zo gek. Ik kende Langelo niet. Ik kende jou niet, Judith. En de andere deelnemers kende ik ook niet. En toch reed ik vanochtend, nog maar voor de tweede keer, met een grote glimlach hier naartoe. Omdat ik weer zoveel zin had om hier te zijn!”.

onzekerheid

Dat raakte me diep in mijn hart. Want ooit gooide ik het roer om. Omdat ik geloofde dat ik meer in mijn mars had. Iets wilde doen wat ik zinvol vind. Mensen wilde helpen. Iets wilde doen wat écht bij me past en bij mijn passie. Ik startte met Triffid en durfde steeds vaker keuzes vanuit mijn hart te maken. Maar ik had geen zekerheid, geen bevestiging en had zoveel twijfels of ik dit wel moest doen.

boerin in de dop

Een half jaar geleden verhuisden we ook nog naar de boerderij. Weer die onzekerheid. Van stadjer naar boerin. Geen idee wat ik zou gaan doen en of ik de boerderij wilde inzetten voor mijn passie. En ja, eenmaal verhuisd, voelde dat ik hier mensen wilde ontvangen. Om ze te laten dromen en ze te inspireren. Om vanuit hun eigenheid keuzes te maken, te durven dromen en te durven doen.

F#ck de hokjes!

Sinds ik kies om mijn dromen te leven, bestaat mijn leven tegelijkertijd uit zoveel onzekerheden. Ik doe niet aan gebaande paden. Ik geef bijzondere coaching. En eigenlijk is het helemaal niet zo bijzonder. Het is gewoon wie ik ben. Ik merk dat mensen mij of mijn werk graag in een hokje willen stoppen. En ik merk ook dat ze dat vaak niet lukt (wat ik vervolgens heel vermakelijk vind). Maar dat mensen daar dan ook onrustig van worden, een oordeel plakken, omdat ze het niet kennen en dat is dan al snel raar of vreemd. Maar hee, ik doe gewoon wat ik voel en waarvan ik denk dat ik iets bijdraag. En vind het juist heerlijk dat dat niet in een boek staat of dat tientallen mij voor gaan.

warm bad

In Langelo wil ik een warm bad creëren. Waar je je thuis voelt. Volledig jezelf mag zijn. Waar je al je maskers en overlevingsstrategien en wapens eventjes mag neerleggen. Om vanuit kwetsbaarheid en openheid jezelf opnieuw te ontdekken. Je te verwonderen wat zich onder al die beschermlagen bevindt en te onderzoeken hoe je dit in je huidige leven integreert.

Imagine all the people

Dus zo’n opmerking van een van mijn deelnemers raakt me dan. Opnieuw is een droom uitgekomen. Een fijne plek creëren om gewoon te zijn, te delen, elkaar te inspireren en elkaar te helpen. In dit leven dat soms best uitdagend is, hard, verrassend, zwaar, overweldigend, snel en vol prikkels. Laten we vaker samen delen en open zijn. Je zult verbaasd zijn hoeveel we met elkaar gemeen hebben. Jij, ik en de rest.

Eigenheid. Zo mooi, zo puur. Hoe voed jij eigenlijk je eigenheid?

Wil jij in 2019 aan de slag met jouw eigenheid? Doe dan mee met het Doe je Droom-traject dat 24 januari start of houd mijn website in de gaten voor nieuwe workshops in 2019 !

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top