50 tinten grijs…

Ik hoor mijn eigen ademhaling zuchten in de wind. Mijn poging om mijn tempo te verhogen mislukt. Ik leg me er bij neer. Dit is wat het is. In de verte hoor ik een concert van honderden vogels die ik niet direct kan plaatsen. Alleen in de leegte. Om me heen een lichte mist van ochtenddauw. Het is grijs en grauw en toch voelt het nu oké. Hoewel ik volledig alleen ben, voelt het niet eenzaam. Alsof ik hier nu hoor te zijn, nergens anders. Het brengt me weer terug naar een tijd geleden. Toen voelde het ook mistig, grijs en grauw. Maar dan in mijn hoofd. Gedachten die me naar beneden trokken. Zorgden voor onrust, somberheid en eenzaamheid…

Poëzie

Al zolang ik me kan herinneren heb ik een overweldigende hoeveelheid aan gedachten in mijn hoofd. Nu we aan het inpakken zijn voor onze verhuizing ontdekte ik deze week een aantal kladblaadjes met gedichtjes van mezelf uit 1995. Ik hield altijd van gedichten schrijven. Eentje viel me direct op. Het ging over de vele gedachten die door mijn hoofd raasden. Oneindig en onbeantwoord. Vragen over het leven en het waarom. Een kleine filosoof was ik. Toen mijn lijf volwassen werd, bleek dit dan ook mijn grootste uitdaging. Leven met deze drukte in mijn hoofd. Deze stemmetjes (Hello, Miss schizofrene ;-)) laten gelden en ermee werken. Ze ‘opvoeden’, temmen en er zelfs nieuwe, positieve, blije, luchtige voor in de plaats te zetten.

Futloos

Deze intensieve marathontraining (ik kan niet anders zeggen) wierp zijn vruchten af. Maar er waren ook tijden dat ik er geen puf voor had. Dan was ik te vermoeid, door het moederschap, slecht slapen, gewoon géén energie. En boy-oh-boy dan voelde ik me aangevallen door een zwerm bijen die in mijn hoofd zoemden. Zich vertaalden naar een rot gevoel. Depressieve gevoelens is een understatement. Ik liet me er van tijd tot tijd in mee sleuren. Voor mijn omgeving soms onbegrijpelijk waarom het slecht met me ging. Ik had toch zo’n mooi leven?

Mindfuck

Oh ja zeker, van de buitenkant (denk aan het alombekende Facebook-virus) lijkt het al snel als een omhulseltje van geluk die je creert met leuke dingen doen, mooie kiekjes etc. Maar zoals iedereen hopelijk ook weet: geluk haal je uit jezelf. Je mindset. Hoe je omgaat met jezelf en alle shit die je voor je kiezen krijgt. En de rest, de toffe dingen, is ‘slechts’ een dikke vette kers op die taart. Ik moest tijdens mijn oei-ik-groei periode nog echt hard werken aan die taart. Wie ben ik, wat wil ik en hoe ga ik daar vorm aan geven? Welke keuzes ga ik maken? En waarom?

Enjoy the ride

Inmiddels heb ik een bijzonder intensieve maar vruchtbare vogelvlucht gemaakt. In de mist, in de grijsheid. Ik hobbel rustig verder. Op mijn eigen tempo. Laat me verrassen en verwonderen door wat er op mijn pad komt. Heb inmiddels een extra-large bagpack gevuld met oneindig veel tools hoe ik mezelf kan beschermen voor al het geweld van buiten én van binnen. En vooral gereedschap hoe ik goed voor mezelf zorg en daarmee voor mijn omgeving. Tools die ik wil delen. Met anderen. Jong en oud. Dit is waar het leven om draait. Wat we niet leren op school. Maar waar we nooit te jong óf te oud voor zijn. Enjoy the ride. Of dat nu wandelend, rennend, in een VW busje of op een andere manier is. Kies. En kies vanuit je hart.